Często czytamy w gazetach jak to przedstawiciele narodu się kłócą. Ta sama informacja powtarzana jest nie tylko w odniesieniu do tych, którzy zasiadają w parlamencie, ale również w odniesieniu do władz lokalnych miasta czy powiatu. Informacja ta ma zazwyczaj zdecydowanie negatywny charakter typu: „Nic nie robią tylko się kłócą”, albo „Zamiast zajmować się poważnymi sprawami zajmują się sobą”, albo „Któż nam pomoże, jeżeli nasi przedstawiciele w swoim zacietrzewieniu nie widzą nas i naszych spraw”. Myślę, że przekaz, że ktoś z kimś się pokłócił jest niewystarczający. O wiele bardziej istotne jest, co stało się przedmiotem sporu. Jakie stanowiska w danej sprawie są prezentowane? Jakie argumenty przytoczono w celu uzasadnienia swoich stanowisk? Niestety zazwyczaj dziennikarze relacjonujący dany spór pomijają najbardziej istotne argumenty, a skupiają się na tym co będzie medialne, a tym samym poczytne, przyciągające uwagę odbiorców. Argumenty typu „Bo zupa była za słona” czy też wypowiedź „Proszę tej głupoty nie drukować” zawsze znajdą się w prasie i przeważnie będą drukowane. Wypada nam zainteresowanym problematyką społeczną zatem skonstatować, że prawa rządzące mediami są od zarania niezmienne, tak jak prawa ekonomi i działają niezależnie od tego, czy nam się to podoba czy nie. WIĘCEJ »

W ostatnim czasie byłem słuchaczem wykładu pod pytającym tytułem – Czy demokracja bez wartości jest możliwa?

Początkowo odpowiedź na to pytanie wydawała się prosta. Ustrój demokratyczny możliwy jest w każdych warunkach, przecież chodzi głównie o to, aby była wyrażana wola większości. Wystarczą odpowiednie ustawy, które zagwarantują wolne wybory, swobodę podejmowania decyzji i mamy demokrację. W pewnym momencie wykładowca zacytował prezydencką mowę noworoczną Vaclava Havla wygłoszoną 1 stycznia 1990 roku: „Drodzy obywatele, przez 40 lat słyszeliście w ten dzień z ust moich poprzedników na różne sposoby to samo: jak to nasz kraj kwitnie, ile milionów ton stali wyprodukowaliśmy, jacy wszyscy jesteśmy szczęśliwi… Przypuszczam, że nie zaproponowaliście mojej osoby na to stanowisko, żebym i ja was okłamywał. Nasz kraj nie kwitnie. Wielki duchowy i twórczy potencjał naszych narodów nie jest wykorzystywany w sposób sensowny. Różne gałęzie przemysłu produkują rzeczy zbędne, gdy tymczasem brak nam wielu potrzebnych artykułów. Państwo, nazywające siebie państwem robotniczym, wykorzystuje robotników i ich poniża. WIĘCEJ »

Międzynarodowy Dzień Kobiet obchodzony jest co roku 8 marca. Panowie w tym dniu składają wyrazy szacunku, uznania, sympatii oraz życzliwości dla Pań. Ociepla się atmosfera w pracy, poprawiają się stosunki w rodzinach szczególnie w relacjach teściowa – zięć. Ogólnie można stwierdzić, że w skali naszej codzienności jest to bardzo miły i sympatyczny dla obu płci dzień. Inaczej wygląda sprawa w dyskusji medialnej na arenie krajowej, europejskiej i światowej.

Partie polityczne kreując tak zwaną politykę pro kobiecą zamiast, czy też oprócz kultowego goździka składają cały wachlarz obietnic. W walce o głosy PO obiecała kobietom min.: finansowanie przez państwo znieczulenia okołoporodowego i porodu rodzinnego, więcej miejsc w przedszkolach i żłobkach oraz wydłużenie czasu pracy przedszkoli od godz. 6 do 18, zrównanie płac kobiet i mężczyzn, ułatwienia w podróżowaniu koleją dla kobiet w ciąży i osób podróżujących z dziećmi. O wydłużeniu wieku emerytalnego kobiet nie mówiono, bo jak stwierdził pan Premier, gdyby o tym powiedziano to PO przegrałaby wybory. WIĘCEJ »

To pytanie zrobiło prawdziwą karierę w ostatniej kampanii wyborczej do Parlamentu RP. Jak sobie przypominam pytanie to zadano premierowi Tuskowi w czasie jego pobytu na terenie dotkniętym nawałnicą i gradobiciem. Nie wiadomo jakiej odpowiedzi oczekiwał bohater telewizyjnego obrazka zadający tytułowe pytanie. Premier widząc rozmiar zniszczeń i słysząc rozgoryczenie poszkodowanych, dyplomatycznie nic nie odpowiedział. Następnie pytanie to powtórzyli gremialnie politycy opozycji, chcąc wykazać, że w Polsce XXI wieku po prostu nie da się żyć, albo w najlepszym przypadku żyje się bardzo ciężko. Oczywiście to, że żyje się nie lekko to wina rządzących, bo jak głosiło jedno z haseł wyborczych „nie ma biednych narodów, są tylko źle rządzone”. WIĘCEJ »